วลีอาหารและร้านอาหารในภาษาเวียดนาม

การกินอาหารในเวียดนามเป็นเรื่องร่วมกัน: อาหารจะถูกแบ่งปันกลางโต๊ะแล้วใส่ลงในภาชนะข้าวของแต่ละคน ศิลปะการกินฟู้สำคัญ — ใช้ตะเกียบและช้อนซุป ดื่มซุป ใส่ผัก (rau thơm) ถั่วงอก มะนาว และพริกตามชอบ; การดูดเสียงก็ยอมรับได้ และแสดงถึงความพึงพอใจ น้ำปลา (nước mắm) จะวางไว้ทุกโต๊ะ ใส่เล็กน้อย ไม่ใช่มาก คำว่า 'cay' หมายถึงเผ็ดร้อน; สำหรับอุณหภูมิให้พูดว่า 'nóng' อาหารริมถนนปลอดภัยที่ร้านที่มีลูกค้าเยอะและหมุนเวียนเร็ว — ดูที่แถวคอยและพ่อค้าที่ปรุงตามคำสั่ง กาแฟเวียดนาม (cà phê) มีรสเข้ม นิยมเสิร์ฟกับนมเปรี้ยวหวาน (cà phê sữa đá บนน้ำแข็ง); กาแฟไข่ (cà phê trứng) เป็นของเฉพาะฮานอย นั่งบนเก้าอี้พลาสติกต่ำเป็นเรื่องปกติ — อย่าขอเก้าอี้ ไม่จำเป็นต้องทิป; การทิปเล็กน้อยเพื่อทำให้รอบจำนวนเป็นที่นิยมในพื้นที่ท่องเที่ยว ที่ร้านฟู้ มักจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์หลังกิน ไม่ใช่ที่โต๊ะ ตะเกียบควรวางบนที่รอง ไม่ใช่จิ้มตั้งตรงในข้าว เพราะนั่นคล้ายการสักการะบรรพบุรุษด้วย incense

ใช้เวลาสองถึงสามวันกับชุดอาหารก่อนไปร้านอาหารใดๆ ฝึกบทสนทนาด้วยเสียงกับเพื่อนหรือบันทึกเสียง; ภาษาเวียดนามในร้านอาหารเป็นกล้ามเนื้อความจำ ไม่ใช่ไวยากรณ์ — โฟกัสที่โทนของคำว่า 'cho tôi' และ 'cảm ơn' จนกลายเป็นธรรมชาติ วันนั้น เดินเข้ามาพร้อมบทพูดที่ชัดเจน: 'Cho bàn hai người' → 'Cho tôi xem thực đơn' → 'Cho tôi phở bò' → 'Làm ơn tính tiền' → 'Rất ngon, cảm ơn.' วงจรสิบนาทีต่อวันเพียงพอ สามการฝึกที่ชัดเจน: (1) ก่อนมื้ออาหาร — เปิดชุดและฟังเสียงสองครั้ง แล้วปิดตาและท่องประโยคทั้งสิบข้อตามลำดับ (2) ระหว่างมื้ออาหาร — ลองใช้วลีหนึ่งที่ยังไม่เคยใช้ในชีวิตจริง เช่น 'Cay không?' แม้ไม่ได้ตั้งใจสั่งพริก เพียงแค่เปิดบทสนทนาให้พนักงาน (3) หลังมื้ออาหาร — จดวลีที่ประหลาดใจ (เก้าอี้ต่ำ? ถาดผักฟู้?) และเพิ่มลงในชุดการทบทวนแบบกระจาย ภายในสัปดาห์แรก คุณควรสั่ง แก้ไข และจ่ายเงินโดยไม่ต้องแปล